تبلیغات
هنر هفتم - مطالب ابر بنیامین
شنبه 7 شهریور 1388  02:21 ب.ظ

همه دعواهای موسیقی پاپ این روزها



.:: امید محمودزاده ابراهیمی ::.

از اول امسال؛ سال آرامی را پیش بینی نمی کردیم که همین طور هم شد.از همه اتفاقات حول و حوش انتخابات بگیرید تا اتفاقات دنیای هنر و خصوصا موسیقی پاپ که بیشتر به چشم آمد.گمان می رفت که پس از عرضه آلبوم بنیامین بهادری و سیروان خسروی یک رقابت مخفیانه بین این دو آلبوم و خواننده شکل بگیرد که البته گرفت اما نه در مصاحبه ها و گفتگوها.
در همان اوایل بنیامین و سیروان همزمانی آلبوم هایشان را اتفاقی می دانستند و شیطنت خبرنگاران هم به جایی نرسید.
اما این پایان قصه ی درگیری ها نبود.سیروان پس از عرضه آلبومش در مصاحبه اش با اعتماد ملی به رضا صادقی تاخت و از او و موضع گیری هایش انتقاد کرد و به همین ترتیب رضا صادقی هم در پی پاسخ به انتقادهای سیروان برآمد.دعوا را پایانی نبود تا همین اواخر که رضا صادقی دوباره با استناد به حرف های دی جی الیگیتور به سیروان و تنظیم قطعه وایسا دنیا انتقاد کرد و سیروان هم متقابلا جوابیه ای را برای مجله چلچراغ فرستاد و انتقاد صادقی را بی پاسخ نگذاشت.کل قضیه دعوای سیروان و صادقی هم به تنظیم قطعه وایسا دنیای او و عدم درج اسم سیروان در کاورهای سی دی های صوتی و تصویری آلبوم وایسا دنیا رضای صادقی برمیگردد.تنها جایی که اسم سیروان به عنوان تنظیم کننده درج شده بود بر روی کاور نوارهای کاست این آلبوم بود و سیروان هم به همین دلیل از صادقی انتقاد کرد.سیروان معتقد است رضا صادقی نخواست که اسم او در کاورهای سی دی آلبوم درج شود.همکاری ای که میرفت موج جدیدی هم در تنظیم های سیروان باشد و هم در کارهای رضا صادقی؛ به جاهای خوبی ختم نشد.سیروان در پاسخ آخرش به صادقی مدعی شد که تنظیم اولیه این قطعه که توسط شخص صادقی انجام پذیرفته است را در اختیار دارد و می تواند برای روشن شدن افکار عمومی و بیان تفاوت کار خودش و صادقی آن را عرضه کند تا تفاوت آنها به مخاطب شناسانده شود.سیروان در پایان مدعی شده است که دو سال پیش حسین خانی(مدیر شرکت ایران گام) با وی تماس گرفته است و از تمجید الیگیتور از آهنگ وایسا  دنیا و تنظیم آن گفته است.این دعوا همچنان ادامه دارد ...
اما در آن سو؛ بنیامین بهادری هم بدون حاشیه نبود و از همان گفتگوی اولش با چلچراغ در اردیبهشت ماه دعواهای او هم آغاز شد و اولین سوژه هم کسی نبود جز حمید عسگری.
بنیامین در گفتگویی که رسول ترابی آن را انجام داده بود مدعی شد که حمید عسگری موسیقی اش را از او و صدایش را از شادمهر عقیلی مهاجر وام گرفته است و تب بنیامین خوانی هم در حمید عسگری دیده می شود.
آن روزها قرار بر این بود که آلبوم حمید عسگری در خردادماه(یک ماه پس از آلبوم بنیامین)عرضه شود اما نظر به اتفاقات و رویدادهای انتخابات تصمیم بر آن شد که کما2 در عید فطر منتشر شود.اما این بار حمید عسگری چندان به پاسخ گویی حرف های بنیامین برنیامد و فقط گفت که انتشار کما2 همه چیز را مشخص خواهد کرد.اما اظهارنظرهای بنیامین درباره شخصیت های مختلف پایانی نداشت و همین شد که واکنش های متعددی نسبت به اظهارات او ایجاد شود که تندترین آنها در اواخر مرداد بود.
محسن یگانه در گفتگو با سایت موسیقی ما از بنیامین و آلبومش و آن چیزی که او توهین به شعور مخاطب ایرانی می خواند انتقاد کرد و عکس العمل های بسیاری را برانگیخت.گرچه روند مصاحبه بهمن بابازاده طوری نبود که به جنجال اینچنینی کشیده شود اما این اتفاق افتاد و محسن یگانه در آن مصاحبه گفت: "حالا ببینید یک بچه؛ یک بچه می آید و کل موسیقی ما را زیر سوال می برد."
گرچه تا هم اکنون پاسخی از سوی بنیامین به محسن یگانه داده نشده است اما انتظار می رود این دعوا همچنان ادامه یابد گرچه هیچ گاه این برخوردها عملا برای موسیقی ایرانی سودی نداشته است و منتهی به مسیر درست نشده است.
اما ؛ آخرین موضع گیری به اولین رقابت مربوط است.بالاخره بنیامین طی مصاحبه ای موضع اش را درباره سیروان اعلام کرد و از همین حالا می توان متصور بود که جنگ لفظی این بار بین 2 ستاره موسیقی پاپ درگیرد.
از ما که کاری بر نمی آید اما تردیدی نیست که آرامش باید بر فضای موسیقی پاپ حاکم شود.هوای پاپ این روزها خیلی ابری است.سیروان و بنیامین خیلی راحت می توانند این قضایا را نادیده بگیرند و اهمیتی قائل نشوند.آنها یک شخصیت عادی نیستند و به هر ترتیب هر موضع گیری از سوی این دو نفر موجب ایجاد بازخورد مخصوصا از نوع منفی اش می شود.
این روزها همه ما به آرامش نیاز داریم.اگر آرامشی پدید نیاید آهنگ پیشرفت کند و کندتر خواهد شد.نگذاریم به نقطه سکون برسیم.

پی نوشت:

منکر اصطکاک بین خواننده ها و عوامل موسیقی نیستم و نخواهم بود اما این اصطکاک نباید جلوی رشد موسیقی را بگیرد.


همین مطلب در موسیقی ما

همین مطلب در مجله موسیقی ایرانیان

 
 


جنجال جدید محسن یگانه؛
بنیامین با آلبوم دوم‌اش به شعور مردم ما توهین کرد



.:: بهمن بابازاده،موسیقی ما ::.

خیلی قبل تر از اینکه نخستین آلبوم مجازش وارد بازار موسیقی کشور شود، در بین مخاطبان موسیقی و بخصوص مخاطبان پاپ، شناخته شده بود و کلی هم طرفدار داشت. محسن یگانه، که در شرف انتشار دومین آلبوم مجازاش است، بهترین گزینه‌ای بود که می‌توانستیم با او در مورد موسیقی زیرزمینی و همه اتفاقات و بلبشوهای این دنیای مخفی گپ بزنیم و پای صحبت‌هایش بنشینیم. او کسی‌ست که همه این تجربه‌های به قول خودش، وحشتناک را از سر گذرانده، و حالا همه این تجربه‌ها، برایش پلی ساخته‌اند که بتواند موفقیت‌های بزرگ را در عرصه موسیقی تجربه کند.
بک استیج یکی از اجرا‌های ارگانی یگانه، محلی بود که با او گپ زدیم و او هم در حالی که به شدت حواسش به «ساند چک» اعضای گروه ارکسترش بود به سوالات ما جواب داد. دقت و زوم محسن و حساسیتی که در کار گروهش داشت نشان می‌داد که او به خوبی قدر موقعیتی را که به دست آورده را می‌داند و حاضر نیست به این راحتی‌‌ها آن را از دست بدهد.

******

می خواهم از اینجا شروع کنیم که به نظر تو تعریف و مفهوم موسیقی زیرزمینی در ایران و سایر نقاط جهان ، تعریف واحد و مترادفی است ؟

موسیقی زیر‌زمینی خارج از کشور، سبکی‌ست که مخاطب عام موسیقی آن‌را نمی‌پسندد و از شدت «خاص بودن» به بیراهه رفته و این خاص‌بودن به حدی رسیده که حتی خود جامعه خاص‌طلب غرب هم که شدیدا در ترویج و انتشار همه چیزهای جدید و خاص اولین است، آن‌را نمی‌پسندد و نمی‌شناسد. ولی در ایران افرادی که در موسیقی زیرزمینی‌اند، به چند دسته مختلف و بسیار ناعادلانه تقسیم می‌شوند که راجع به هر کدام از این دسته‌ها باید جداگانه بحث و نقد صورت بگیرد.
 
تو خودت جزو کسانی بودی که در بطن این ماجرا‌ها بوده‌ای و به خوبی می‌توانی این تقسیم‌بندی را تشریح کنی.
خواننده‌های زیرزمینی در ایران به سه دسته کاملا مجزا تقسیم می‌شوند: 1. افرادی که امکانات دارند و استعداد ندارند 2. افرادی که استعداد دارند و امکانات ندارند 3. خیلی کم هم افرادی که از هر دوی این ابزار برخوردارند.

دسته سوم تعدادشان بسیار اندک است اما معمولا خواننده‌های نسل‌های بعد را باید در بین افرادی که جزو دسته دوم هستند جستجو کرد.

این‌ها که اعتقاد داری خواننده‌های نسل بعدی را تشکیل می‌دهند، همان‌هائی هستند که به زحمت و دردسر فراوان یک تراک را تولید و زیرزمینی منتشر می‌کنند و با همین تک‌آهنگ، کل بازار موسیقی و خواننده‌های مجازش را از دور خارج می‌کنند؟

بله دقیقا. مثال‌های زیادی هم می‌توانم برای این ادعا بیاورم. طرف با یک تک‌آهنگ کل بازار را تخته می‌کند و مخاطبان ثابت فلان خواننده اسم و رسم‌دار را هم می‌قاپد.



بقیه در ادامه مطلب ...


شنبه 10 مرداد 1388  08:45 ق.ظ

همزمانی یا روو کم کنی؟



::. امید محمودزاده ابراهیمی .::

اردیبهشت امسال برای اولین بار شاهد عرضه همزمان 2 آلبوم از 2 ستاره موسیقی پاپ ایران بودیم.نظیر این اتفاق سابق بر این مشاهده نشده بود چون تا به حال در موسیقی پاپ اصطلاحی به نام ستاره نداشتیم. به یاد داریم که آلبوم مرحوم ناصر عبداللهی با نام "دوستت دارم" همزمان با آلبوم "فاصله" محمد اصفهانی عرضه شد و رقابت برای فروش برای اولین بار در موسیقی پاپ ایران مشاهده گردید.البته این اتفاق با این توصیف اتفاق افتاد که صدا و سیمای وطنی پخش چند کار از این 2 آلبوم را در دستور کار داشت و در نتیجه نقش مستقیمی در شناختن و همچنین فروش این آلبوم های موسیقی داشت. اما 10 سال پس از آن اتفاق؛ این بار عرضه همزمان 2 آلبوم از 2 ستاره موسیقی پاپ بدون کوچکترین حمایت رسانه ملی ؛ اتفاق مهمی در موسیقی پاپ ایران است.
اما طرح یک سوال ؛
آیا موسیقی پاپ ایران که در حال حاضر کمترین حمایت از آن و هنرمندانش می شود،پتانسیل اینگونه ریسک ها را دارد؟ آیا عرضه همزمان 2 آلبوم از 2 ستاره بخش اعظم ظرفیت آن است؟ پاسخ این سوال به 2 گزینه آری و خیر محدود نمی شود و باید بحث های جزئی تری را وارد این موضوع کرد.
جواب آری کجاست؟ جواب آری اینجاست که بخش اعظم ظرفیت موسیقی پاپ ایران به چند ستاره محدود است و این معضل جدی حال حاضر موسیقی پاپ است.اگر بخواهیم منطقی نگاه کنیم باید اینگونه تصور شود که در چنین وضعیتی هیچ شرکتی ریسک رقابت را نمی پذیرد و رقابت دور را به نزدیک ترجیح می دهد.
آلبوم های جدید سیروان خسروی و بنیامین بهادری می توانستند به فاصله زیاد یا متوسط(چند ماهه) عرضه شوند و فروش خوبی داشته باشند اما این اتفاق با سیاست یا بی سیاست نیفتاد.همزمانی عرضه 2 آلبوم غالبا به رقابت میان این دو آلبوم در همه بُعدها می شود، رقابتی که شاید به حذف یکی از 2 آلبوم در روند عرضه موسیقی شود. اما در ایران وضعیت اندکی فرق می کند. پاسخ خیر اینجاست؛ در ایران هنوز اینقدر ظرفیت برای چنین ریسک های بزرگی ایجاد نشده است و هنرمندان این عرصه هنوز به حمایت جدی نیاز دارند. ره صد ساله را یک شبه نمی توان پیمود.میانبر زدن هم فایده ای ندارد این روند باید مرحله به مرحله پیش برود.
باید قبول کنیم که اتفاق خوبی در موسیقی ایران افتاده است و این اتفاق می تواند در آینده تکرار شود.اما نباید سطحی و سریع به این موضوع نگاه کرد. آلبوم 88 و ساعت9 هیچ کدام یکدیگر را حذف نکردند و دوشادوش هم عرضه شدند و به فروش رسیدند.ماهها باید بگذرد که این موضوع در عمل فروکش کند.گرچه سبک آلبوم 88 با ساعت9 یکی نیست و این خود یکی از عوامل تفکیک کننده این 2 آلبوم در بازار موسیقی است.اما برای کسانی که موسیقی را جدی دنبال می کنند چندان تفاوتی ندارد. کسی که 88 را گوش می کند نمی تواند بگوید که من ساعت9 را گوش نمی کند و بالعکس.البته در بررسی این موضوع ما بحث اصلی را به موسیقی خوب ارتباط می دهیم و صد البته اینکه سلیقه مخاطب هم در این میان تاثیرگذار است.بنیامین چهره شناخته شده تری نسبت به سیروان بود و در این شکی نیست اما بازار این را نمی گوید. گدر زمان این موضوع را نشان خواهد داد.
به بحث اصلی بازگردیم...
آیا همزمانی عرضه 2 آلبوم فقط همزمانی است یا به رقابت جدی می انجامد؟ بهتر است در این اتفاق گزینه اول را قبول کنیم و قبول گزینه دوم را به سالهای بعد موکول کنیم.سالهایی که موسیقی دارای رسانه مختص خود باشد و بحث کپی های سی دی کمرنگ شده باشد.
موسیقی پاپ ایران در این چند ساله نمودار سینوسی وحشتناکی داشته است که همزمانی عرضه این 2 آلبوم نقطه عطف و صعود این نمودار است. این موسیقی هنوز خیلی جای کار دارد و هنوز ستاره های دیگری هم باید به این کارزار اضافه شوند تا ظرفیت آن بالا رود. این اتفاق دیر یا زود در راه است فقط امیدواریم دیر یا زود آمدنش منطقی باشد با سرعت متعادل !


پی نوشت بی ربط و با ربط :
رسول ترابی عزیز هم در مصاحبه هایش با سیروان و بنیامین و هم در دوره جدید مجله موسیقی قرن 21 به این همزمانی گیر ویژه ای داده بود !



زانیار خسروی،سعید عبداللهی و امید حاجیلی در تالار اریکه ایرانیان
روی عکس کلیک کنید
عکس ها: بهزاد قلی زاده،سعید عبداللهی

***
جشنواره سایت ها  و وبلاگ های موسیقی به تعویق افتاد
مهلت ارسال آثار تا 31 شهریور 1388 تمدید شد
اینجا


جمعه 11 اردیبهشت 1388  07:00 ق.ظ

دمو؟ اصلا حرفشو نزن..!

 

.:: امید محمودزاده ابراهیمی::.

 

امسال برای 2 آلبوم "ساعت9" از سیروان خسروی و "88" از بنیامین بهادری؛ ابتدا شنونده دموی این آلبوم ها بودیم که از سوی هر دو خواننده به اینترنت عرضه شده بودند.

قصد آسیب شناسی ندارم.در همین وبلاگ دیدید که نظرسنجی دموی آلبوم "88" رو گذاشته بودم که همین پایین نتیجه آن را می بینید.

اما به راستی "دموی یک آلبوم" تبلیغ خوبی برای آن است؟ برای 2 خواننده ای که چند سال از آلبوم دادن آنها گذشته بود و بازار به شدت تشنه عرضه آلبوم ایشان بود،طبیعی است که دمو می تواند تبلیغ خیلی خوبی برای عرضه آلبوم باشد.

سیروان خسروی با دموی 4 آهنگ اول خود گام اول را برداشت و بنیامین هم چند روز پس از آن با دموی 17 آهنگ خود حال و هوای بازار را تکان اساسی داد.اما حالا که آلبوم ها به طور رسمی وارد بازار شده اند، شما که دموی آهنگ ها را گوش کرده بودید، حال نظرتان درباره آهنگ هایی که قبلا دموی آنها را شنیده بودید چیست؟

آیا آلبوم را چندان تحویل نمی گیرید؟ آیا تراک ها را یکی یکی و بدون نظم گوش می دهید؟ آیا می خواهید دمو از ذهن شما خارج شود؟

تجربه تان را از این موضوع کامنت کنید ولی به شخصه ،الان ،با عرضه دموی آهنگ های یک آلبوم مخالفم.اعتقاد دارم که دمو می تواند ذهن را مشوش کند و شما نتوانید روی آهنگ های کامل به خوبی تمرکز کنید یا گوش فرا دهید.

چند سال پیش اولین دموی آلبوم را از "آدم فروش" شادمهر عقیلی شنیدم و وقتی که آلبوم را کامل گوش دادم، چندان به من نچسبید.گرچه "آدم فروش" اصلا آلبوم خوبی نبود ولی همان آهنگ ها چندان نتوانستند بازاری ایجاد کنند.

سیروان خسروی به دلایلی که احتمالا بعدها در مصاحبه هایش خواهد گفت، 4 آهنگ خود را دمو کرد و بقیه آهنگ را در آلبوم نشنیدنی گذاشت اما بنیامین با دموی 17 آهنگش وارد کارزار شد و هنوز من نتوانستم به خوبی آلبوم او را درک کنم. در آلبوم ساعت 9 هم با تراک هایی که دمو شده اند چنین مشکلی دارم.مشکل برقراری ارتباط با موسیقی و کلام.

دلیل اینکه آلبوم 85 برای خیلی ها شنیدنی بود،فکر می کنم به این خاطر بود که هیچ دمویی از آن به بازار عرضه نشده بود.درست است که قبل از آن 2 تراک از کار شنیده شده بود اما آن تراک ها کامل بودند و نه دمو .

شاید اگر بنیامین و سیروان یک تراک مجزا از آلبوم شان (در همان حال و هوا) یک یا دو هفته قبل از عرضه رسمی آلبوم به بازار عرضه می کردند ،الان با بازخورد فوق العاده ای طرف بودیم.

گرچه این شنیدنی ها موقتی است.یعنی به هر حال پس از مدتی شما به تراک های آلبوم گوش فرا خواهید داد و دمو را از ذهن تان پاک خواهید کرد اما برای همان بازخورد اول بهتر است دمویی در کار نباشد.

 

عرضه دمو های موسیقی نشان از نبود رسانه برای تبلیغ آثار هنرمندان ماست.زبانمان مو درآورد بس که از این رسانه ی بی سخاوت گفتیم !


روی عکس کلیک کنید تا سایز بزرگ آن را ببینید

 *      *       *

جایزه اصلی جشنواره ترایبکا به "درباره الی" رسید




چهارشنبه 9 اردیبهشت 1388  12:14 ب.ظ

ما هیچ، ما نگاه

.:: امید محمودزاده ابراهیمی ::.

 

قانون کپی رایت ذات مان نقص دارد.مشکل دارد.اصلا قدرت درک و فهم بالایی هم نداریم.

حرف من درباره انتشار غیر قانونی آلبوم های مجاز موسیقی در سایت ها و وبلاگ هاست.انتشاری که بزرگترین ضربه را به رونق صنعت آلبوم های موسیقی می زند.هنوز چند ساعت از انتشار آلبوم بنیامین نگذشته است که آلبوم او به صورت خزنده در اینترنت در دسترس دانلود قرار می گیردزیر همه پست های مربوط به انتشار آن هم توصیه به خرید از مراکز فرهنگی هنری شده است و این یعنی شعارزدگی محض جامعه ما.شعار حمایت را می دهیم ولی عملا داریم از پشت به آن خنجر می زنیم.

متاسفانه جامعه ایران به شدت تحت تاثیر همین شعارزدگی ها قرار دارد.توصیه به خرید از مراکز فرهنگی و هنری اقدام ارزشمندی ست اما وقتی در کنار همین متن لینک دانلود با کیفیت های گوناگونوجود دارد و شخص بازدید کننده هم ابدا از فرهنگ و غنای فرهنگی بویی نبرده است؛پس همه اینها در حد شعار می ماند.

با قانون می توان جلوی خیلی از این اقدامات غیرقانونی را گرفت اما اصل اساسی همان قانون به ذات است نه عمل خارجی آن.یعنی کسی که می آید و می بیند که یک آلبوم مجاز موسیقی با صرف هزینه فراوان حالا خیلی راحت با یک کلیک دانلود می شود،نباید این اجازه را به خود بدهد که حاصل زحمت های یک هنرمند در یک کلیک خلاصه شود.باید آنقدر قوه درک داشته باشد که حداقل خود را جای آن هنرمند بگذارد و لحظه ای تفکر کند.

اینجا،در جایی که ما زندگی می کنیم نه قانون درونی کسی پایدار است و نه قانون خارجی وجود دارد.کپی رایت می تواند با اعمال محدودیت ها و مجازات ها جلوی بیشتر این موارد را بگیرد اما چه زمانی می خواهیم بدان جا برسیم؟ فرهنگ سازی داریم؟ نداریم.پس چطور توقع می رود وقتی در چنین موقعیت هایی قرار گرفتیم،رفتار یک انسان واقعا متمدن داشته باشیم و اقدام به دزدی فرهنگی نکنیم؟

همه هنرمندان این مرز و بوم برای تهیه آثار هنری شان وقت و هزینه بسیاری صرف می کنند. بنیامین،سیروان،عسگری و...پس چرا با دانلود کردن عملا می خواهیم آنها را از صحنه خارج کنیم در حالی که ادعا می کنیم همه هنرمندان را دوست داریم و چه و چه؟ آیا تا به حال خود را به جای آنها فرض کرده اید که وقتی می بینند کپی های غیر قانونی جای رایت اصلی را گرفته است؛دیگر به چه امیدی به ادامه این راه بیاندیشند؟

پس اول بیاییم خودمان را اصلاح کنیم.وضعیت سایت های موسیقی را روشن کنیم.قطعا راه کارهای بسیاری هم وجود دارد، پس همین الان استارت کار را بزنیم تا حداقل در سالهای آینده ، دیگر شاهد چنین دزدی و دزدان فرهنگی نباشیم.به همه مسائل سطحی نگاه نکنیم.دزدی فرهنگی چه فرقی با دزدی اموال دارد؟ دزد اموال بی اجازه صاحب اموال، دست به ربودن دار و ندار او میزند.دزد فرهنگی هم با نقابی همین کار را انجام می دهد در حالی که برای اولی مجازات و جرمی ست سنگین ولی برای دومی ذوق ربودن !

از وزارت ارشاد خیلی بیشتر از این توقع داریم که از هنرمندان و آثارشان دفاع کند.حافظ آثار هنرمندان این مرز و بوم باشد.به جای نگاه کردن و تماشا کاری انجام دهیم و نگذاریم هنر و هنرمند ما بیش از این ضربه بخورد.


همین مطلب در "موسیقی ما"

همین مطلب در "هم آواز"

همین مطلب در مجله موسیقی ایرانیان


سه شنبه 8 اردیبهشت 1388  09:07 ق.ظ

پدیده های متهم

 

.::امید محمودزاده ابراهیمی::.

 

یادم می آید وقتی روی پرونده بنیامین کار میکردم و مطالب تقریبا برای عرضه پرونده تکمیل شده بود به فکر یک عنوان برای پرونده بودم.در این جور موقعیت ها اکثر تیتر های سینمایی یا موسیقیایی به ذهنم می آمد اما همه آنها را کنار گذاشتم و تیتر "پرونده ای برای یک خواننده عامه پسند" را انتخاب کردم.

خیلی ها (از دوستان و همکاران) موافق این تیتر نبودند و آن را در شان خواننده ای مثل بنیامین نمی دانستند.این شد که به شک افتادم که آیا این تیتر برای بنیامین مناسب است؟ این سوال پیش می آمد که چرا ؟ مگر عامه پسند بودن ایرادی دارد؟واژه مناسبی نیست؟ عامه پسند از این لحاظ مورد تشکیک بود که سو برداشتی از آن شود یعنی عامه پسند اطلاق به مخاطبانی شود که سطح پایین گوش می کنند و بنیامین هم شامل حال آن شود.اما هر چقدر که بنیامین و آلبوم 85 او را گوش کنیم نشانی از سطح پایین بودن او کارهایش نمی بینیم.بنیامین آهنگساز هوشمندی است و این مورد را در تک تک آهنگ های آلبوم 85 اش به اثبات رسانده است به خصوص ملودی "ترانه واژه" . واقعا چه کسی حاضر بود روی کلمات مجزا و شعر مخصوصش آهنگ بگذارد و بخواند؟

بنیامین و آلبوم 85 نقطه عطف موسیقی پاپ ایران شدند که جمع بسیاری از "عامه" به کلام و آثار او ابراز علاقه کردند اما روشنفکران یا شاید به عبارت بهتر روشنفکرنماها او را تائید نکردند.بنیامین پدیده ای بود که توانست نگاه های بسیاری را به خود معطوف کند و مخاطب او طبقه خاصی را شامل نمی شد. یادم می آید دقیقا چنین مخالفت هایی در سال 84 با سریال شب های برره که مخاطب فوق العاده بالایی داشت، انجام شد.مخاطب بالا و "عامه" بودن تا به حال باعث شده است که روشنفکران به این نمونه ها حمله کنند و آنها را تائید نکنند.

مخالفت با پدیده های موفق و عام دلیل خیلی خاصی ندارد،می توان اتهام بزرگی به این مخالفت ها وارد کرد:

 

این پدیده ها مخاطب بالایی دارند و جمیع موافقان آنها خیلی بیشتر از مخالفان آنهاست.پس اگر کسی در این میان به مخالفت برخیزد خیلی زود مورد توجه قرار می گیرد.میتوان اینطور تعبیر کرد که کسی برای مطرح کردن خود به مخالفت با پدیده ای موفق و با مخاطب اجتماعی بالا برمی خیزد. اما به نظر من این اتهام به هیچ کس وارد نیست.اینجا بحث بیشتر سلیقه ای است تا حرفه ای. نمی گویم که نمی شود از این پدیده ها انتقاد کرد؛ اتفاقا آنها برای درست پیمودن راه به نقد بیشتر نیاز دارند تا به تعریف اما چیزی که ما شاهد آن بوده ایم نقد نبوده ،بلکه حملاتی شدید از جنس روشنفکرنمایی بوده است.بهتر است کسانی که ادعای روشنفکری دارند واقعا روشنفکر باشند و بمانند نه اینکه فقط ادای آن را در بیاورند.یادمان نرفته است که شوخی مهران مدیری با این طبقه روشنفکر در سریال مرد هزار چهره ،توانست چهره اصلی روشنفکران جامعه ما را عیان تر کند.وقتی این طبقه اجتماعی تاب یک شوخی ندارند چگونه می توان آنها را به نقد کشید؟

در بطن شعارهای روشنفکری آزادی جایگاه خاصی دارد.طبیعتا بنیامین هم در یک فضای آزاد و البته بدون تبلیغ توانست خود را به عنوان یک پدیده معرفی کند.اما خیلی ها نمی توانند بالا رفتن یک شخص را ببینند.گرچه این اخلاق ما ایرانی هاست و ما خود را بهتر از همه می شناسیم.اما سوال اینجاست که چرا این پدیده ها مورد انتقاد قرار می گیرند؟ از دل همین آزادی ها خواننده هایی به عرصه آمدند و معرفی شدند که هیچ نشانی از یک پدیده خوب نداشتند.نمونه آن هم واضح و مبرهن است؛ ساسی مانکن که این روزها موسیقی اش روی بورس است اما روشنفکران ما ته تنها موسیقی آن را چیپ نمی دانند بلکه دست به تشویق او برمیدارند و از شنیدن آن شاد هم می شوند.این عجیب نیست؟!!روشنفکر بودن از دیدگاه کلی نگری در مسائل نشات می گیرد ولی به نظر نمی رسد هیچ منافاتی با پدیده های عام  و عامه پسند داشته باشد .

بنیامین و پدیده هایی از این قبیل همیشه متهم اند حتی اگر سطح کار آنها هم حرفه ای باشد هم در عین حال عامه پسند.این مشکل بنیامین نیست.مشکل از تفکر "روشنفکرنمایی" پیش می آید.



همین مطلب در موسیقی ما

همین مطلب در مجله موسیقی ایرانیان


دوشنبه 7 اردیبهشت 1388  05:23 ب.ظ

هیچ خواننده‌ای بنیامین را تكرار نكرد


.:: مجید رئوفی ::.


چند روز پیش از انتشار آلبوم «88» از بنیامین، گفت‌وگوی بلندی با این ستاره موسیقی پاپ انجام دادیم كه بخش‌هایی از آن را می‌خوانید. در موسیقی بی‌ستاره‌ ما، ظهور «پدیده بنیامین» بسیار مغتنم است. كسی كه در كمتر از پنج‌ماه توانست از یك چهره كاملا ناشناس به بیلبوردهای تبلیغاتی شهر راه پیدا كند. طبیعی است كه در چنین شرایطی، مخالفان هم شروع به كار می‌كنند. بنیامین اما به وضوح نسبت به 3 سال گذشته رشد كرده و به جریانات جامعه موسیقی اشراف كامل پیدا كرده است. قطعا با انتشار آلبوم «88» او دوباره به سطح اول موسیقی ما باز خواهد گشت و رسانه‌ها او را در صدراخبار خود قرار خواهند داد.

 


مورد عجیب آقای بنیامین !

 

 

    ----------------------------------

امید محمودزاده ابراهیمی

    ----------------------------------

 

مورد عجیب آقای بنیامین: شایعه خیلی زود می پیچد.گاه رنگ و بوی واقعیت دارد و در اغلب اوقات هم در حد همان شایعه می ماند.

اما شایعه ای که همین روزها کم کم فضای جامعه موسیقی را پر می کند چیزی نیست جز عدم عرضه آلبوم دوم بنیامین تا قبل از نوروز 88 است.

شایعه اینچنین است : آلبوم دوم بنیامین تا اواخر فروردین به بازار می آید و خبری از عرضه نوروزی آن نیست.

قصد پرداختن و دامن زدن به این شایعه را ندارم اما اگر این شایعه به واقعیت بپیوندد، چه اتفاقی می افتد؟ چه فرقی دارد که آلبوم بنیامین قبل از عید به بازار عرضه شود یا بعد از آن یا شاید وقتی دیگر؟

پاسخ خیلی صریح و واضح است.بنیامین اگر آلبوم دوم خود را در اواخر امسال(که چند روزی بیش نمانده) عرضه نکند قطعا بازنده اصلی میدان رقابت آلبوم های نوروزی خواهد بود.

در میان خوانندگانی که قصد دارند در اواخر امسال آلبوم بدهند،هیچ مهره کوچکی وجود ندارد و همگی جزو غول های موسیقی پاپ به شمار می روند.فقط اسامی را نگاه کنید:

بنیامین بهادری،حمید عسکری،سیروان خسروی،محمد علیزاده،احسان غیبی،مجتبی کبیری،علیرضا عصار و...

شاید هیچ مناسبتی مانند نوروز مناسب تر برای عرضه آلبوم های موسیقی پاپ نباشد.حتی اگر از غلظت سفرها کم شود(که بعید به نظر می رسد) ،ولی آلبوم های موسیقی فروش بسیار خوبی خواهند داشت.همان طور که اکران فیلم های ویژه نوروزی در سینماها به رونق این کسب و کار کمک می کند.

شرکت کردن در این میدان رقابت یعنی وارد شدن به یک بازی که نتیجه برد فقط حاصل آن است و شرکت نکردن دلیل واضحی برای بازنده اصلی بودن.

3 سال از عرضه آلبوم 85 بنیامین می گذرد و قول های پیاپی برای عرضه آلبوم در این چند سال پشت سر هم شکسته می شود.آلبوم 85 که در 14 اسفند 84 به طور ناگهانی منتشر شد؛توانست رکورد تاریخی فروش یک میلیون و هفتصد هزاری را برجا بگذارد تا دلیلی باشد بر تاثیر همه شرایط برای عرضه خوب یک آلبوم موسیقی.

تاثیر حضور یک آلبوم موسیقی در بازار بسته به خواننده و همچنین ترانه های آلبوم و نوع تنظیم ها، از 1 ماه تا 6 ماه است.گرچه سالها قبل یک آلبوم موسیقی می توانست تا یک سال مخاطب خود را راضی نگه داشته باشد ولی با عوض شدن نسل ها و گرایش به موسیقی ها و تنظیم های مصرفی باعث شده است که یک آلبوم موسیقی حداکثر تاثیر خود را تا 6 ماه نگه دارد که البته همین 6 ماه آمار بسیار خوبی محسوب می شود.

با توجه به تمام نکته های گفته شده و عرضه قریب الوقوع آلبوم های محمدعلیزاده(20 اسفند) با تنظیم هایی از میلاد ترابی، حمید عسکری با تنظیم هایی از نیما وارسته و سیروان خسروی با ملودی هایی از زانیار و تنظیم هایی از سیروان ؛ این احتمال کم نیست که اگر حتی یک خواننده با شهرتی مثل بنیامین بهادری، خارج از این چارچوب و موقعیت و زمان آلبوم را به بازار عرضه کند؛ قطعا شکست سختی خواهد خورد.مگر آنکه بنیامین و کمپانی عرضه کننده او بخواهند رکورد فروش آلبوم 85 را بار دیگر با فروشی بیشتر جا به جا کنند که بعید به نظر می رسد چنین سیاستی در دستور کار آوای نکیسا و ترانه شرقی باشد.بنیامین و محسن رجب پور باید هرچه بیشتر و دقیق تر رویدادهای پاپ را زیر ذره بین خود داشته باشند.اگر در اواخر اسفند 3 آلبوم موسیقی عرضه شود و  میانگین تاثیر هرکدام را 1 ماه بدانیم پس تحقیقا تا خرداد 88 اگر هیچ آلبوم عرضه نشود،اتفاق خاصی نخواهد افتاد چون بازار هنوز تحت تاثیر 3 آلبوم با خواننده های مشهور است.

 

 

   

 

 

نگاهی به ترفندهای تبلیغاتی در موسیقی پاپ: موضوعی که نمی توان روی آن حساب صد در صدی باز کرد همین عرضه آلبوم های موسیقی در یک زمان مشخص و معین است.اگر در نمونه های غربی می بینیم که یک خواننده مثلا در ماه سپتامبر آلبوم می دهد،از چندین ماه قبل مانور روی عرضه آلبوم جدید او آغاز می شود.انواع شیوه های تبلیغاتی برای جذب شنوندگان آلبوم استفاده می شود. (اگر خواننده اش سرشناس باشد که چه بهتر). از لوو رفتن قسمتی یا Demo آهنگ جدید یا آلبوم تا گزارش و مصاحبه های جذاب از کارکرد خواننده در آلبوم جدیدش.

متاسفانه هیچ کدام از این اتفاقات در موسیقی پاپ ایران نمی افتد و اگر هم صورت می گیرد خیلی اتفاقی و سطحی است.

مثل همین اتفاقی که برای آلبوم 85 بنیامین افتاد و 2 تراک آن چند ماه قبل از عرضه رسمی آلبوم لوو رفت و مورد توجه قرار گرفت.لوو رفتن 2 آهنگ بنیامین تاثیر بسزایی در فروش کل آلبوم او داشت چون شنونده را برای شنیدن یک آلبوم متفاوت تحریک می کرد. البته این مورد عجیب آقای بنیامین یک توفیق اجباری بود نه یک ترفند تبلیغاتی.حداکثر تبلیغات رسمی برای آلبوم بنیامین برگزاری یک کنفرانس مطبوعاتی و یک مصاحبه بود.البته به این قضیه نمی توان خرده گرفت.به ترانه شرقی و شخص بنیامین هم انتقادی روا نیست چون بضاعت موسیقی حال حاضر ما بیش از این نیست.

عرضه یک Demo از یک آلبوم هم می تواند نظرخواهی خوبی باشد بر میزان تاثیرگذاری و فروش یک آلبوم.کاری که امسال فقط ترانه شرقی آن را انجام داد ولی آنچنان که باید آن را جدی نگرفت.شنیدن دموی آلبوم "باورم کن" با صدای سهیل تهرانی جالب و بدیع بود ولی نشانی از پدیده بودن سهیل نداشت.چیزی که ترانه شرقی خیلی روی آن مانور داده بود.شاید اگر کمی ترانه شرقی نظرات مخاطبان موسیقی و شنوندگان دموی این آلبوم را جدی می گرفت ، تغییری در نوع سیاست گذاری های خود انجام میداد.کسانی که صدای سهیل تهرانی را شنیدند دانستند که او هیچ نمی تواند جا پای بنیامین؛ ستاره نوروز 85 ترانه شرقی بگذارد.

 

خیلی وقت است که شنیده می شود که اگر یک خواننده بخواهد یک آهنگ از آلبوم جدید و منتشر نشده اش را برای تبلیغات عرضه کند با ممنوعیت ارشاد مواجه می شود.هیچ وقت منطق این شنیده ها که بعضا طعنه به واقعیت می زند را نفهمیدم! به هر حال یک خواننده و کمپانی عرضه کننده آلبوم موسیقی او نمی خواهند ورشکست شوند و قطعا عرضه یک تک آهنگ از آلبومی که فیلتر ارشاد را گذرانده است ؛ نمی تواند مورد خلافی را ثابت کند.با توجه به نبود ابزار تبلیغاتی و ممنوعیت تبلیغات رسانه ای برای یک آلبوم موسیقی، شاید عرضه تک آهنگ از یک آلبوم قبل از انتشار رسمی اش در بازار؛ تنها راه و شیوه تبلیغاتی باقیمانده در این موضوع است.

جدا ً از وزارت ارشاد درخواست می کنیم که این ترفند را حداقل ممنوع نکند تا بتوان شنوندگان بیشتری را با آلبوم های موسیقی عرضه شده آشنا کرد.کاری که بر عهده رسانه است اما محدودیت این اجازه را نمی دهد.

 

به امید آن روز

 

 

 



جمعه 17 آبان 1387  02:25 ب.ظ

دست نگاه دارید !!!




پیشنهاد من از اول هم همین بود.انگار بنیامین از گوشه كناری حرف مرا شنیده است !! آلبوم دوم آقای سوپراستار پس از این همه كش و قوس و امروز فردا قرار است نوروز 88 به بازار بیاید.البته اگر بیاید...اگر اتفاق خاصی نیفتد...اگر دوباره سایت ترانه شرقی بازی اش نگیرد و تاریخ ها را جا به جا نكند.
اتفاق خوش سال 85 اینبار در آستانه سال 88 قرار است بیفتد.حرف بنیامین اینبار تناقض پیدا كرد؛او گفته بود در سالهای فرد آلبوم می دهد اما راستش را بخواهید ما 85 را در اواخر سال 84 شنیدیم.84 هم كه زوج است!!! حالا 84 دارد به 88 تبدیل می شود و احتمالا اسم آلبوم هم می شود 08 !!!

 شاید بنیامین دوباره می خواهد خاطره هایمان را بسازد.ما كه اینهمه وسواس بنیامین را به فال نیك می گیریم
،شما چطور؟


  • تعداد کل صفحات :4  
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
آخرین پست ها