تبلیغات
هنر هفتم - من؛محمدحسین جعفریان و یک بومرنگ
یکشنبه 26 خرداد 1392  08:23 ب.ظ

قصه  ^ بومرنگ ^ شهر ما


بومرنگ ها دو نوع اند؛ نوع اول، بسیار سنگین است و مستقیما به هدف برخورد می‌کند. 
نوع دیگر سبک تر است و شکل آن به گونه‌ای است که اگر با مهارت پرتاب شود،
 دوباره به سمت دست‌های پرتاب کننده باز می‌گردد

امید محمودزاده ابراهیمی: محمد حسین جعفریان را آنهایی که همشهری جوان می خوانند و یا قبلاً می خواندند، می شناسند. روزنامه نگار، مستندساز و شاعر که من او را با یادداشت هایش در همشهری جوان شناختم. یادداشت های گاه نیشدار و بی پروای او در همشهری جوان هرازگاهی جنجالی می شد. از تعریف کردن قصه امام جمعه جهرم و آلات موسیقی به نقل از عطاا... مهاجرانی (وزیر سابق فرهنگ و ارشاد اسلامی) و مقصر خواندن کمال خرازی(وزیر امور خارجه در دولت اصلاحات) در قضیه حمله طالبان به سفارت ایران و کشته شدن چند دیپلمات ایرانی و محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری ایرنا در آن حادثه. 
صراحت لهجه محمد حسین جعفریان مختص خودش است. اصولگرایی معتدل است با میانه رو البته اما بسیار صریح و بی پروا. یادداشت های او، خوانندگانش را به عمق بیشتر و تفکر بیشتر در مسائل فرا می خواند. همیشه سعی می کند جنبه انصاف قضیه را تا آنجایی که درب نشریه مربوطه تخته نشود!، حفظ کند.
اما شاید محمدحسین جعفریان هم مانند خیلی از ما ایرانی ها به سندرم «زود قضاوت کردن» و «سریع حکم دادن» مبتلا است. همین 4 سال پیش و موقع انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد در انتخابات جنجالی سال 1388 بود که منتقدان و مخالفان احمدی نژاد، صریحاً حکم کلی درباره 4 سال آینده زمامداری احمدی نژاد صادر می کردند. اما موافقان وی، آنها را به احترام به رای اکثریت بشارت می دادند و تاکید می کردند باید به آرایی که مردم به صندوق ریخته اند، احترام گذاشت و نباید درباره منتخب شان جوری صحبت کرد که مردم متهم به انتخاب اشتباه شده اند. بحث جالب و خوبی بود. خیلی ها مشی اعتدال را پیش گرفتند؛ انتقادپذیری نشان دادند اما خیلی های دیگر نتوانستند.
حالا پس از 4 سال، محمدحسین جعفریان این نویسنده خوش قلم،دوست داشتنی و معتدل همشهری جوان، در گفتگو با یکی از رسانه های غربی که همیشه متهم به معاند بودن با نظام سیاسی ایران است از انتخاب اشتباه مردم سخن می گوید و انتخاب حسن روحانی را از همین حالا که وی هنوز قدرت را به دست نگرفته؛ باعث و بنیان مشکلات آینده ایران می داند. از لا به لای صحبت های او مشخص است که کاندیدای اصلح او کسی نیست جز شهردار تهران، محمدباقر قالیباف که در همین انتخابات نفر دوم شد. 
حداقل ذهنیت من که مخاطب یادداشت های محمدحسین جعفریان هستم، این است که وی راهی که خود آن را صد در صد تقبیح کرده است؛ نرود. همفکران اصولگرای معتدل  وی هر چند که در نظرات و آرا با رئیس جمهور 4 سال پیش اختلافات بسیاری داشتند اما همواره دم از اخلاق زدند. بسیار تذکر خوبی هم است که منتقد، اخلاق را حفظ کند اما آیا رعایت این اخلاق از سوی محمدحسین جعفریان خوش قلم انتظار زیادی است؟ انتظار زیادی است که وی درباره رئیس جمهور نیامده و کارهای انجام نشده، حکم زودهنگام صادر کند؟ 
این خرده یادداشت من به دفاع از آقای روحانی نیست؛ انتقاد یا گله ای کوچک است به نویسنده ای که حرف هایش را می خواندم و هنوز هم مشتاقم بخوانم. 


آخرین پست ها